Ginkanas del 14º Salón del Manga (I)
Noviembre 4, 2008 | Category: Mangas, Me gusta - no me gusta
Parece que fue ayer cuando me encaminé por primera vez, brazo roto y escayola incluida, hacia mi primer Salón del Manga de Barcelona. Eso fue hace ya 10 años, el lunes antes del Salón sufrí una caída y partí en unos cuantos trozos cúbito y radio (todo arreglado, por cierto). Allí conocí e persona a algunos amigos que aún hoy conservo, incluso a una de mis comentaristas habituales. Recuerdo que Kenshin estaba de moda, alguna que otra canción taladrante, el mítico canto del Tatakae al final de la jornada y que se ocupaba poco más de medio recinto de La Farga.
Hoy todo ha cambiado mucho. Para empezar, no tengo el brazo roto. La Farga se ocupa entera, falta espacio por todos lados, las canciones han desaparecido (porque se las han llevado lejos), hay mucho narutard suelto, cada día más merchandising y los otakus son distintos: más chicas, más jóvenes. Eso sí, el mismo calor, olor, y gritos. Y bueno, si antaño me lo miraba como aficionado, hoy me lo miro como “semiprofesional”. Es decir: conozco demasiada gente y encima, tengo que escribir sobre el Salón. Con lo que eso comporta. Pero bueno, todo ha quedado bastante bien. Mañana subiré los PDF de mis artículos.
Creo que mi poca suerte se centró un día hace unos cuantos años (2003), cuando alguien me ofreció montar actividades en el Salón. Decidí asumir las ginkanas, unas actividades en las que participaban unas 20 personas, y hoy, muchos años después, no me arrepiento ni lo más mínimo. Todo lo contrario. Creo que poco pisaría el Salón si no fuera por estas actividades.
Tengo grabada una imagen en mi cabeza. Sábado de Salón, segunda ginkana de Detective Conan, 16.30 de la tarde. El día anterior la cosa ha ido bien, con unos 80 participantes. Voy a megafonía minutos antes para que me anuncien la actividad. Y al salir, tras el anuncio, tomo el pasillo que lleva a las escaleras que comunican con la sala de actos. Y lo que me encuentro es una auténtica maragunta de gente subiendo la escalera, sin parar. Me dio por reír. Teníamos preparada la actividad para como mucho 150 personas, y se metieron en la sala unas 250, porque no cabía nadie más, incluso había gente fuera aún. Menos mal que la gente se comportó (el año siguiente se cargaron una puerta antiincendio, “nada grave”).
Desde entonces, seguimos con estas actividades. Cada año tienen mucho éxito (juraría que son las únicas que llenan la sala de actos), y yo, al menos, me lo paso bomba. Este año hicimos dos, una Manga general y otra de Detective Conan. Y como veo que me ha salido una megaparrafada, mañana explicaré exactamente las ginkanas de este año
Por aquello de que os dé tiempo a digerir tanta letra…
Etiquetas: ginkanas, Salón del Manga
Un comentario
Envía un comentario




Nona
en Noviembre 4th, 2008WOoooooooooo, prou que m’en recordo de tu, el teu planton (ehem) i després el susto que em vas fotre quan et vaig veure arribar tot demacrat i amb el braç trencat! AAAAAAI!!! jajajaja, em vaig posar tan nerviosa que em va donar per posar-me a correr i vaig fer tota la volta al salo… xD encara em ric de recordar-ho.. quins temps aquells xD
En fi noiet, em fa molta enveja aixo que fas… tens a les teves mans la organitzacio duna activitat que fa felices a tantes persones!! ^_^
Jo fa molt q no vaig al salo… i la ultima vegada que hi vaig anar va ser enviada de l’ambaixada japonesa i pq em pagaven xD pero ultimament trobo a faltar amics frikis amb els que anar a llocs aixiiii i fer el boig i tal, snifff, vine a veurem un altre cop a aquest pais de mala mort apaaaa xD q mavorreixooo com una ostraaa xDDDDD